Mieke Schuurman
A SAFE PLACE FOR CLARITY ✧
Voor als je middenin je missie staat en het zelf even niet overziet
Ik zie een netwerk van lichtpuntjes
Overal. In alle lagen van het leven.
En ik wandel erdoorheen.
Ieder licht dat ik raak, gaat feller schijnen.
En raakt op zijn beurt weer anderen.
Zo ontstaat een lichtnetwerk.
Steeds krachtiger. Steeds helderder.
Dat is wat ik hier te doen heb.
Hoe ik kijk
Lange tijd dacht ik dat iedereen zo keek als ik.
Dat het normaal was
om meteen te zien wat er onder woorden gebeurt.
Om te voelen waar iets schuurt, waar iets klopt,
waar iemand zichzelf inhoudt.
Pas later begon ik te begrijpen
dat mijn blik anders is.
Dat woorden die voor mij vanzelfsprekend zijn,
iemand diep kunnen raken.
Dat ik zie wat voor een ander nog geen taal heeft.
Ik zie patronen. Verbanden. Het grotere geheel.
Razendsnel. Op zielsniveau én in het dagelijkse leven.
En elke keer wanneer ik met iemand werk,
mag ik opnieuw ervaren hoe bijzonder dat eigenlijk is.
Mijn eigen pad
Ik heb niet altijd mijn eigen pad gevolgd.
Ik kon analyseren, observeren, bedenken
en leefde lange tijd vooral vanuit mijn hoofd.
Het echte kantelpunt kwam toen ik moeder werd.
Ik voelde hoe leeg ik was geraakt
door energie te blijven geven aan iets dat niet meer klopte.
En ik wist: zo wil ik niet leven.
Zo wil ik geen moeder zijn.
Vanaf dat moment begon ik steeds opnieuw te kiezen.
Voor afstemming.
Voor eerlijkheid.
Voor een leven dat klopt
ook wanneer dat spannend was.
Die keuzes brachten mij uiteindelijk naar de Franse Alpen.
De bergen
De bergen zijn een voortdurende spiegel.
Hier kun je niet verdwijnen in je hoofd.
De natuur brengt je direct terug in je lichaam.
Ze dwingen niets.
Maar zetten je zacht en helder op je plek.
Naarmate je de berg oploopt, wordt de rust al groter.
Nog voor je boven bent.
Dat is ook hoe ik werk.
Wat er gebeurt wanneer wij elkaar ontmoeten
Wanneer iemand tegenover mij zit,
mag alles er zijn.
Ik zie hoe bijzonder iemand is
ook wanneer diegene dat zelf niet meer kan voelen.
Veel van wat we zijn, voelt zo vanzelfsprekend
dat we vergeten dat het uniek is.
Ik zie wat meer ruimte mag krijgen.
Wat al aanwezig is.
Wat iemand zelf niet kan zien
omdat ze er zelf middenin zitten.
En daarin ontstaat veiligheid.
Rust, vertrouwen en helderheid.
Wat ik hoop dat je voelt
Na een ontmoeting hoop ik niet
dat je denkt dat ik bijzonder ben.
Ik hoop dat er tranen in je ogen staan
omdat je voelt:
ik mag er zijn.
In mijn volledigheid.
Met alles wat ik ben.
Dat er opluchting ontstaat.
Verwondering.
Een diepe stilte van binnen.
Alsof iets wat vastzat weer beweegt.
Alsof het leven lichter wordt.
En dat licht, dat is van jou.
Het was er al.
Ik heb het alleen zichtbaar gemaakt.
Je zit er middenin.
Ik zie het geheel.
A Safe Space for Clarity ✧