Mieke Schuurman

Als mensen een dag met mij zouden meelopen,
zouden ze waarschijnlijk verrast zijn
hoe normaal en gegrond mijn leven eigenlijk is.

Ik woon onderaan de rand van een berg, met mijn gezin, in een huis dat warm voelt, veilig, gedragen.

Er is rust.
Eenvoud.
Veel liefde.

En wat mensen vaak zeggen,
is dat het gewoon fijn is om bij mij te zijn.

Niet omdat ik iets doe.
Maar omdat ik heel steady ben in mijn eigen energie.

Er gebeurt iets in mijn aanwezigheid
waardoor mensen nieuwsgierig worden.

Alsof er iets wordt aangeraakt
zonder dat ze precies weten wat.

Lange tijd dacht ik dat iedereen zo keek als ik.

Dat het normaal was
om meteen te zien wat er onder woorden gebeurt.
Om te voelen waar iets schuurt, waar iets klopt, waar iemand zichzelf inhoudt.

Pas later begon ik te begrijpen
dat mijn blik anders is.

Dat woorden die voor mij vanzelfsprekend zijn,
iemand diep kunnen raken.

Dat ik zie wat voor een ander nog geen taal heeft.

En elke keer wanneer ik met iemand werk, mag ik opnieuw ervaren hoe bijzonder dat eigenlijk is.

Ik heb niet altijd mijn eigen pad gevolgd.

Ik kon analyseren, observeren, bedenken en leefde lange tijd vooral vanuit mijn hoofd.
Het echte kantelpunt kwam toen ik moeder werd.

Ik voelde hoe leeg ik was geraakt door energie te blijven geven aan iets dat niet meer klopte.

En ik wist: zo wil ik niet leven.
Zo wil ik geen moeder zijn.

Vanaf dat moment begon ik steeds opnieuw te kiezen.

Voor afstemming.
Voor eerlijkheid.
Voor een leven dat klopt, ook wanneer dat spannend was.

Die keuzes brachten mij uiteindelijk naar de Franse Alpen.

De bergen zijn een voortdurende spiegel.

Hier kun je niet verdwijnen in je hoofd.
De natuur brengt je direct terug in je lichaam.

Ze dwingen niets.
Maar zetten je zacht en helder op je plek.

Sinds ik hier leef, is er meer rust.
Meer aanwezigheid.
Meer verwondering.
En precies die kwaliteit neem ik mee in mijn werk.

Wanneer iemand tegenover mij zit,
mag alles er zijn.

Ik zie hoe bijzonder iemand is,
ook wanneer diegene dat zelf niet meer kan voelen.

Veel van wat we zijn, voelt zo vanzelfsprekend
dat we vergeten dat het uniek is.

Ik zie wat meer ruimte mag krijgen.
Wat al aanwezig is.

Wat iemand zelf niet kan zien
omdat iemand er zelf middenin zit.

En daarin ontstaat veiligheid.

Niet omdat ik iets oplos.
Maar omdat iemand zichzelf weer ontmoet.

Na een ontmoeting hoop ik niet
dat iemand denkt dat ik bijzonder ben.

Ik hoop dat er tranen in hun ogen staan
omdat ze voelen: ik mag er zijn
In mijn volledigheid.
Met alles wat ik ben.

Dat er opluchting ontstaat.
Verwondering.
Een diepe stilte van binnen.

Alsof iets wat vastzat weer beweegt.
Alsof het leven lichter wordt.

A Safe Space for Clarity ✧